Het werk van Jonas Vansteenkiste (26 jaar, Hulste) wordt getypeerd door ruimtes. Met installaties, video’s, foto’s en tekeningen bouwt hij eigen ruimtes die hij ‘mental spaces’ noemt. Hij streeft naar interactie met zijn publiek: hij nodigt hen uit tot een fysieke en mentale deelname aan zijn werk, en speelt hierbij met ruimtelijke spanning
en.
“‘Mental Spaces’ is een zware term. Het duidt op ruimtes waarbij ervaringen binnenìn de ruimte een grotere rol spelen dan louter de architecturale fragmenten. Een ruimte kan verlangens opwekken. Ik zie mijn ruimtes als gedeeld goed waarin verhalen, herinneringen en gedachten kunnen samenvallen. Ieder kan er zijn eigen ideeën in projecteren. Zo heeft iedereen een eigen, persoonlijke ruimte-ervaring. Al van bij de geboorte is die aanwezig. Dit is een belangrijk thema in de ontwikkelingspsychologie, en een inspiratiebron voor mijn werk.”
“Mijn werk wordt geëxposeerd op het Sint-Maartensplein. Ik vind het een fantastische plek, omdat het zich onttrekt van de drukte van de stad. Er is een sfeer van rust die me aantrekt. Op het plein ga ik fragmenten van huizen in de bomen aanbrengen. Brokstukken, delen van afgebladerde, witte, Amerikaanse huizen. Ze kunnen refereren naar kapotte boomhutten, maar ook naar natuurrampen, vernietiging, verlies. Wat de interpretatie is laat ik open voor de toeschouwer.”
“Ik werk het liefst met installaties. Ik wil een fysieke, reële verhouding tussen mijn werk en het publiek. Mensen vullen de ruimtes met hun eigen achtergrond. Die spanning interesseert me. Voor deze expo is er een andere vorm van interactie: de installaties zitten hoog in de bomen, er is dus meer afstand. Het kijken van beneden naar boven vraagt een concentratie van de kijker. Je moet je verplaatsen, je kan niet alles in één keer zien. De toeschouwer wordt tot stilstand gedwongen. Zo wordt het werk mind
er vluchtig.”
“In Amerika was het vroeger de gewoonte kaarsen te branden voor de ramen, om de reizigers terug naar huis toe te leiden. Wanneer de avond valt wil ik ook zo’n lichtpunten in mijn stukken huis. Bakens van licht. Het ademt melancholie, mysterie, verlangen.
tekst : Astrid Haerens
0 reacties:
Een reactie plaatsen